Etxebizitza duina izateko eskubidea, soldata duinak eta enpatia falta
Miren Bake eta beste batzuk
LAB Osasunbidea
2026-ko azaroak 17
Arazoen aurrean axolagabe agertzeak arazoak larriagotzea baino ez du ekartzen. Azaroaren 11ko greba orokorrean sindikatu askok antolatutako mobilizazioek erantzun sozial oso garrantzitsua izan dute, eta horrek argi erakusten du jendea oso kezkatuta dagoela gizartearen egunerokotasunari eragiten dioten gaiekin, guztion bizimodua nabarmen baldintzatzen baitute.
Etxebizitza duinik eta soldata duinik ez izateak eragin nabarmena du pertsonengan, haien osasunean eta bizimoduetan. Osasun fisikoa ez ezik, osasun mentala ere baldintzatzen du. Beraz, zeharkako gai bat da, bete-betean ukitzen gaituena, bai pertsona gisa, bai langile gisa.
Osasun arloko profesionalak garen aldetik, guk ere lanean prekarietatea eta behin-behinekotasuna pairatzen ditugu. Lana eta familia-bizitza modu duin eta arduratsuan uztartzen saiatzen gara, kontuan hartuta, betiere, oraindik emakumeak direla nagusiki zaintza-lanak beren gain hartzen dituztenak, bai lan munduan, bai lanetik kanpo.
Aste hauetako mobilizazioak funtsezkoak izan direla uste dugu. Osasunbideko profesionalok ez dugu ezikusiarena egiten gizarte gisa eragiten diguten lan- eta etxebizitza-arazoen aurrean; izan ere, denok dugu ondoan senitarteko edo lagunen bat gutxi batzuen aberastasunaren zerbitzura jarritako espekulazio basatia zuzenean pairatzen ari dena.
Berdin dio zenbat igotzen diren soldatak. Denon artean prekarietatearen jatorri endemikoa desagerraraztea lortzen ez badugu, gaur egungo desberdintasunek bere horretan jarraituko dute.
Hori esanda, pertsona bakoitza libre da erabakitzeko mobilizazioetan parte hartzen duen eta borroka hau edo beste bat babesten duen. Mundu guztiari gustatzen zaio besteek ere bere aldarrikapenak babestea, bai kolektibo gisa, bai osasunaren arloko profesional gisa. Enpatia eta feedbacka funtsezkoak dira osasun-sistema publiko indartsu eta osasuntsu bat eraikitzeko ere.
Horregatik, ez dugu ulertzen zergatik sindikatu jakin batzuek beste alde batera begiratzen duten mobilizazio hauen aurrean. Sindikatu horiek behin eta berriz eskatzen dute soldatak igotzea, mailak birkalifikatzea eta eskubide gehiago aitortzea, baina ez dute behar den sentsibilitatea erakusten grebei babesa emateko edo hainbat gizarte-ekimeni laguntzeko. Greba hau beren kolektiboaren interesei erantzuten ez dien greba bat dela aitzakiatzat hartuta, alde batera geratu dira; hala ere, gauzak okertzen direnean, ez dute zalantzarik izaten gizarte-babesa eskatzeko. Greba politikoak direla ere argudiatzen dute, baina antolatzen diren grebekin bat ez egiteko erabakia bera ere, berez, erabaki politiko bat da. Jarrera hori etxebizitzaren arazoa, soldata duinen falta eta erosteko ahalmenaren galera gero eta handiagoa ukatzen edo erlatibizatzen dutenen jarreratik oso hurbil dago.
Osasunbidean korporatibismo-arazo bat dugu, Administrazioaren gainerako eremuetara ere zabaltzen ari dena. Eskakizun profesionalak direlako aitzakian, kolektibo jakin baten interesak defendatzen dituzten jarrera eta erabakiak zuritzen dira, talde horretako kideek, estamentu horretakoak izate hutsagatik, besteek baino gehiago mereziko balute bezala. Hori, lanbidearen defentsa baino gehiago, pribilegioen, bereizketen eta klasismoen defentsa da. Guztion eskubideak eta hobekuntza sozialak ez defendatzeak izen bat du. Argi dago azken urteotako deriba politiko eta soziala aurrera egiten ari dela indibidualismoaren eta populismoaren bidean barna. Langileek ezin dituzte jarrera horiek justifikatu, eta are gutxiago babestu.
Miren Bake Artuch. Erizain Espezialista.
Maider Otxoa Landa. Zainketa-teknikaria.
Imanol González Martínez. Administraria.
Izaskun Arrarás Almarzegi. Goi mailako teknikaria.
Maider Valencia Alzueta. Fakultatibo Espezialista.
