ahötsa_

Duela hogei urte baino gehiago, 0-3 zikloko plataformaren bilerek ez zuten komunikabideetako azalik betetzen. Oso ondo gogoratzen ditut NUPeko topaketa haiek; talde txiki bat ginen, ikusgarritasuna baino ilusio handiagoa zuena, eta sindikatuekin, kolektiboekin eta norbanakoekin batera, gaur egun borroka kolektibo eztabaidaezina denaren hazia erein genuen. Garai hartan, Nafarroako 0-3 Plataformak ez zuen tokiko mailan bakarrik lan egiten, estatu mailako beste sare batzuekin ere harremanak zituen. Garai hartan, batez ere ziklo ikusezin bati ikusgarritasuna emateko lan egin genuen.
Bidea ez zen erraza izan. Une batzuetan desagertzeko zorian egon ginen, baina erabakitasunez hasi zirenen indarrak mugimendua bizirautea eta indar handiz berpiztea ahalbidetu zuen. Azken urteotan, “talde eragile” horren lan nekaezina ezinbestekoa izan da 0-3 zikloan egiten dugun lanari ikusgarritasun handiagoa emateko eta zikloko langile guztien duintasunaren alde borrokatzeko. Bide horretan ere Nafarroako hezkuntzako sindikatu nagusien lana nabarmendu nahi nuke. Haren egiturarik, babesik eta mobilizatzeko gaitasunik gabe, Nafarroako eztabaida politikoaren erdigunean 0-3 greba historikoa jarri zutenek ez zuten emaitza bera izango.
Hala ere, garaiak aldatu egin dira. Duela denbora bat, urteetan elkarrekin lan egin ondoren, sindikatuek talde eragilearen bileretan gehiago ez parte hartzea erabaki zen, barne-desadostasunengatik. Haustura horrek hutsune bat utzi du. Hutsune horrek gogoeta gazi-gozoa egitera eraman nau maiatzaren 7ko greba-egunaren ondoren. Pena da zauri zaharrak gainditu ezin izana eta hezkuntzako sindikatuek eta plataformak bat egin ez izana deialdi bateratu batean. Urte askotan militatu eta borrokatu dugun pertsona asko ez gara deialdi honetan parte hartzeko interpelatuta sentitu. Sindikatuen bidez ordezkatuta sentitzen diren langileen zati handi bat alde batera uzten denean, mugimendua zatitu egiten da. Benetan sentitzen dut oinarritik proposamen bat planteatu ez izana, kolektibo osoa kontuan hartuta, inposaketarik gabe, goizez eta arratsaldez elkarrekin kalera ateratzeko aukera emango zigulako.
Hala ere, benetan pozten naiz inoiz mobilizatu ez diren lankide berriek orain bat egin dutelako. Bizigarri hori beharrezkoa da. Baina benetan aurrera egiteko, batasuna berreskuratu behar dugu. Madrilen mugitzen ari denari begiratu behar diogu eta Nafarroara ekarri, baina kohesiotik abiatuta.
Bide luzea dugu aurretik Nafarroako Gobernuari presioa egiteko eta gure lan-baldintzak hobetzeko. Probestu dezagun indar-bolada hau, utz ditzagun albo batera zorigaiztoko adierazpenak eta iraganeko erretxinak, eta itzul gaitezen batzen gaituenera. Historiak erakutsi digu elkarrekin indartsuagoak garela; garaia da berriro ere hori erakusteko.