Erakundeko zuzendaritza batzordeari
Bada denbora bat, Berrian eta interneten argitaratutako nire gutuna dela eta, nirekin kontaktuan jarri zinetela gutun horren argitaratzearekin Erakundearen hiru diziplina arau apurtu nituela informatzeko:
Patxi Ruiz Romero. Euskal preso politikoa.
2017-ko apirilak 23
- Ezker Abertzale osoaren ildoaren kontrakotasuna maila publikoan
adieraztea.
- Zatiketa saioak babestu eta elikatzea.
- Erakundearen arauen eta barne diziplinaren urraketa.
Horregatik eskatzen zenizkidaten azalpenak eta, jakinarazten zenidaten,
azalpen horien esperoan, nire militantzia etenda gelditzen zela. Erabaki hau,
esan zenidatenaren arabera, EPPKren zuzendaritzari eta nire ondoan zeuden
militante presoei jakinaraziko zenieten eta, azkenik, neurri hau publiko ez egitea
eskatzen zenidaten.
Beste era batean ezin zenez izan, beharrezko azalpenak helarazi nizkizuen,
nire partetik nire militantziaren kautelazko etenaldiari buruzko behin betiko
erantzuna ematea eskatzen nizuen. Eta publiko ez egiteari dagokionez,
jakinarazten nizuen, egungo egoeran, erabaki hori nire baino ez zela eta
kontzientzia militanteak esaten zidanarekin koherentzian jokatuko nuela.
Zuzendaritza Batzorde honen erantzunik ez dudanez jaso, gaur publiko
egitea erabaki dut errespetatzen duzuela diozuen militantzia horren parte
batekiko mantentzen duzuen jarrera. Agian, honezkero, inori ez zaio axola
izango azken urteotan ENAMen eta, zehazkiago, Erakundean gertatu dena,
zelan jokatzen ari zareten bakarrik sektore erreformista errespetatuz, eta zer
egiten ari zatzaizkion zuen oinarrizko militantziaren parte bati.
Euskadi Ta Askatasuna, Nazio Askapenerako Euskal Erakunde Sozialista
Iraultzailea, Euskal Herria askatzeko sortu zen, eta berezikiago, Euskal Herri
Langilea. Horretarako definitu eta zehaztu zituen Euskal Iraultzaren lau
helburuak: independentzia, sozialismoa, birbatasuna eta berreuskalduntzea.
Gainontzeko guzti-guztia, estartegia zein taktika, antolatze-moldeak, ildo
politikoa, den-dena, lau helburu hauek lortzeko tresna dira. Hots, Euskadi Ta
Askatasuna erakundean diziplina, ezinbestez, Euskal Iraultzaren zerbitzura
dago, eta ez alderantziz. Euskal Herri Langilearen askatasuna lortzeko elementu
subordinatua da.
Hau behin eta berriz egiaztatu da gure erakundearen historia luzean.
Sorreratik bertatik, EKINeko gazte abertzale iraultzaileek ez zuten onartu PNVk
inposatu nahi zien diziplina itsua, zeina baitzen ildo politiko likidazionista baten
emaitza.
Gauza bera gertatu zen V. Biltzarreko garaian, non espainolismoaren eta
erreformismoaren menpe ari zen Bulego Politikoa kanporatua izan baitzen,
Euskal Iraultza likidatu nahi zuelako. Denborak eta praxiak aski argi frogatu
dute Bulego Politiko haren ildoa nolako zen eta nora jo zuen ondoren.
Fenomeno berbera errepikatu zen Sextaren garaian. Militante abertzale eta
sozialista iraultzaile batzuek lehentasuna eman zioten Euskal Iraultzari eta,
horren baitan eta horren zerbitzuan ulertu zuten militantzia. Horri esker
garaitua izan zen, berriz ere, likidazionismo espainolista eta erreformista. Dena
subordinatzen baita independentzia, sozialismoa, birbatasuna eta
berreuskalduntzea lortzeko estrategia egokia mantentzeari begira, eta diziplina
horren baitan kokatzen da.
Geroago, Poli-Milien zatiketaren garaian ere, kontu jakina da PMak
gehiengo zabala zirela Erakundean eta, hala ere, diziplina modu iraultzaile
horretan ulertzen zutelako, Miliek aurrera jo zuten ildo eta estrategia egoki
baten inguruan. Berriz ere, praxiak argiro frogatu zuen nor zegoen zuzen eta nor
oker.
Eta gogoratu behar da Poli-Miliek bi zatiketa izan zituztela ondoren,
Bereziena eta Milikiena, eta bietan, berriz ere, diziplina aplikatu zela molde
iraultzaile horretan, beti Euskal Iraultzaren aldeko tresna gisa, likidazionismo
eta erreformismo guztien aurka.
Gaur egun ere historia errepikatzen da. Gure erakundeak Batzarra egin zuen
2007/2008 urteetan. %80ak bozkatu zuten abertzale iraultzaile politiko-
militarraren alde. Oker ez banago, Batzarren prozesua 2009ko martxoan amaitu
zen.
Hilabete horretan bertan, 2009ko martxoaren 16an, lehendik isilpean eta
ezkutuan lanean ari zen frakzio erreformistak prentsaurrekoa eskaini zuen,
bide, kanal, arau eta diziplina guztien gainetik salto eginez. “Estrategia
eraginkorra” aldarrikatu zuten, Erakundeak bere Batzarrean erabakitakoa ez
zela efikaza argi eta garbi utziz. Prentsaurreko erabat frakzional horretan Otegi,
Rodriguez, Zabaleta, Erkizia, Kiroga, Moreno, Diez eta Etxaide egon ziren,
besteak beste. Euskal Nazio Askapenerako Mugimenduko frakzio
erreformistaren aurkezpen publikoa izan zen.
Azaroaren 14an egin zuten agerraldi famatuena, “Mitchell” printzipioak
onartuz Ezker Abertzale osoaren izenean, inolako eztabaidarik gabe. Benetako
estatu-kolpea. Alferrik da espantuka aritzea militante likidazionista horien
diziplina eza eta jukutria deitoratuz, kritikatuz eta kondenatuz. Alferrikako lana
da, zeren eta lehenago esan dudan bezalaxe, diziplina estrategia baten baitan
subordinatzen den osagaia baita. Ez da nagusi baina morroi. Beraz, ENAMen
baitan bi estrategia argi eta garbi agertu zirenean, automatikoki bi diziplina ere
sortu ziren, ezinbestez eta halabeharrez.
Ondoren etorri zena kontu oso jakina da. Diziplina iraultzailea batere
errespetatu ez zutenak hasi ziren diziplina eta batasuna eskatzen denei, ezker-
eskuin eta ozenki. Eta nahasmen ikaragarria nagusitu zen ENAMen baitan, ez
baitzegoen argi noren eta zeren aldeko batasuna eta diziplina eskatzen zen.
Erreformistek, likidazionistek eta oportunistek ederki baliatu zuten konfusio
hori, borroka armatuaz gain, estrategia iraultzaile osoa ere suntsitzeko, kontua
ez baitzen borroka armatua bai / borroka armatua ez eztabaida itsu eta antzua.
Arazoaren muina estrategia iraultzailea versus estrategia erreformista zen.
2007/2009 urteetan oso militante gutxik ikusi zuten arazoa. Gaur egun gero eta
gehiagok ikusten dugu, eta horren arabera jokatzen hasi gara.
Honaino iritsita, uste dut garbi azaldu dudala nire jarrera militantea. Nik
diziplina beti onartu dut, Euskadi Ta Askatasunaren estrategia abertzale,
independentista eta sozialista iraultzailearen baitan. Eta diziplina horri jarraiki,
kontzientzia militante horri jarraiki, jokatzen ari naiz jokatzen ari naizen bezala.
Ez naiz ni diziplina hautsi duena, baizik eta estrategia erreformista eta
likidazionista oso-osorik eta txintik esan gabe irentsi duzuenok. Hor dago
gakoa!
2009/2011 urteetan kontu hauek guztiak erabat nahasita zeuden.
Konspirazio horren ondorioz militante askok ez genuen argi ikusten gure
erakundean bereziki eta ENAMen oro har gertatzen ari zena. Baina 2017an
gaude eta orain ez dago aitzakiarik. Kontuak eta aferak garbi daude. Bi
estrategia dira gaur egun, bata erreformista eta beste iraultzailea. Bata
likidazionista eta bestea V. Batzarraren ildokoa. Bata PNVren mendekoa, gero
eta argiago, eta bestea independentista eta sozialista, Erakundearen
historiarekin zintzo eta koherentea. Eta honen guztiaren ondorioz, bi diziplina
ere badaude, bata erreformista eta bestea iraultzailea.
Nik, zuek bezala, nire hautua egina dut. Praxi iraultzaileak erabakiko du
nork duen arrazoia eta nork ez. Azken bost urteek, hala ere, argi utzi dute betiko
helburu eta estrategiaren alde nor garen, eta hurrengo bostek are argiago utziko
dute hori. Euskal Herri Langilea horretaz ohartzen ari da.
Hau esanda aprobetxatu nahi dut ere, EPPKko kidea naizen heinean,
EPPKren baitan ematen ari den “barne eztbaidan” parte ez hartzea erabaki
dudala esateko. Honi ez diot zilegitasunik onartzen, izan ere inolako eztabaida
gabe Gernikako Akordioa sinatzen behartu gintuen Zuzendaritza beretik
jaiotzen baitelako. Eta preso politikoek legalitatearen bidea (salba dadila ahal
duena) onar dezagun urtebeteko presio politiko-mediatikoa eta gero, norbaitek
sinetsi al dezake egoera honetan, testuinguru honetan, eztabaida bat serioa
dela? Posiblea dela askatasunez eztabaidatzea ukapen politikoa eta
bazterketaren artean aukeratzera bultzatzen gaituztenean? EA Ofizialaren
arduradunek pertsonen ahul eta babesgabeenak biltzen dituen kolektiboarekin
egin izana frakzio honek ordezkatzen duenaren adierazlea da.
Esango didazue zuen “estrategiarekin” bat egiten ez dudanez gero ez daukala
zentzurik Erakundean militatzen jarraitzeak, ezta EPPKren barnean jarraitzeak
ere, ni neu kokatu naizela bietatik kanpo. Baina nik ez dut horrela ikusten, ni ez
naiz banandu eta ez dut onartzen nirea ere baden etxetik alde egitea. Egin
ezazue borroka armatu osteko markoan posibleak diren aukera guztien artean
erabakitzea ahalbidetuko duen eztabaida justu bat. “Amnistia gauza ezina dela”
argudiatzen duzue baina, ordea, independentzia posiblea dela irizten duzue
(sozialismoari buruz aspaldi hitz egiten ez duzuela!). Ulertzen ez diren
baieztapenak daude. Eztabaida justua egin ezazue eta militantziak erabaki
dezala.
“Desobeditzeko gaitasunak ekarri bazuen gizakien historiaren hasiera,
gerta litekeena da obedientziak ekartzea haren bukaera.”
(Frich Fromm)
Gehiago
![](https://ahotsa.info/wp-content/uploads/2024/08/GRtbrDmXcAAraLJ.jpg)
Sare opina que las progresiones al 3º grado se han realizado “de manera limitada, contenida”, y pide eliminar toda excepcionalidad en política penitenciaria
![](https://ahotsa.info/wp-content/uploads/2024/08/horizontal-a080e7bf0017d7c05a7d00d65ab2abe2photo-5983100511362074075-yjpg.jpg)
Maria Lizarraga Merino Burlatako preso politikoa Baldintzapeko askatasunean geratu da
![](https://img.youtube.com/vi/0y1JQhAWFc8/hqdefault.jpg)